
Во Домот на културата „Јане Сандански“ во Пехчево, на 12 јануари 2026 година, се одржа промоција на книгите „Ангелот наречен Леон“ и „Леон“ од Амела Мемиш Апостоловска – дела што со длабока човечност, стручност и емпатија го отвораат светот на аутизмот и ја рушат стигмата околу различностите.
Настанот беше организиран од Општина Пехчево во соработка со Матичната библиотека „Кочо Рацин“ – Пехчево.
На промоцијата учествуваа:
- Габриела Костадинова, модератор и директор на Матичната библиотека „Кочо Рацин“ – Пехчево,
- Елица Јовевска, промотор и советник за планирање на локален економски развој,
- Амела Мемиш Апостоловска, дипломиран психолог, со едукација по социјална политика и дефектологија, автор и активист за инклузија и поддршка на лицата со аутизам.
Промоцијата помина во топла, достоинствена и инспиративна атмосфера, со порака дека аутизмот не е недостаток – туку поинаква форма на човечко богатство. Присутните имаа можност да се запознаат со книжевниот и животниот пат на Леон и со авторскиот пристап на Амела Мемиш Апостоловска, кој ја става љубовта, разбирањето и автентичноста во центарот на секоја приказна.




📌 РЕЦЕНЗИЈА 1
„Леон“ – книга што гради мостови меѓу световите
(проф. д-р Мирослав Пендароски)
Книгата „Леон“ од Амела Мемиш Апостоловска претставува едно од најмоќните и најчовечните книжевни сведоштва за аутизмот во современата македонска литература. Делото е четврто продолжение од нејзината тетралогија посветена на демистификацијата на аутизмот и неговото прикажување не како болест, туку како различен, автентичен начин на постоење и чувствување.
Преку ликот на својот син Леон, авторката ја води читателската публика низ светот на тивкиот спектар, сензорните доживувања, емоциите без зборови и длабоката врска меѓу мајка и дете. Книгата со исклучителна нежност и прецизност ги руши предрасудите за аутизмот и покажува дека вистинската комуникација не се мери со зборови, туку со присуство, емпатија и љубов.
Во делото посебно се нагласува важноста на рутината, прифаќањето, автентичноста и духовната сила која произлегува од ранливоста. „Леон“ не нуди лесни решенија, туку вистинска човечка перспектива за тоа што значи да се живее, да се љуби и да се разбере едно дете кое го гледа светот поинаку.
Книгата испраќа силна порака дека разликите не се пречка, туку богатство, и дека мостовите меѓу луѓето се градат преку почит, трпение и прифаќање. Наместо изолација, таа нуди надеж, а наместо страв – повик за разбирање.

📌 РЕЦЕНЗИЈА 2
„Ангелот наречен Леон“ – книга за аутизмот како дар, а не како недостаток
(проф. д-р Мирослав Пендароски, психолог и психотерапевт)
Книгата „Ангелот наречен Леон“ од Амела Мемиш Апостоловска е длабоко човечко, филозофско и емотивно дело кое го прикажува аутизмот не како дефект, туку како особена, комплексна и духовно богата форма на постоење. Насловот уште на почетокот сугерира дека ништо не е едноставно како што изгледа – ниту болката, ниту различноста, ниту човечката душа.
Преку 12 поглавја и внимателно структуриран предговор, авторката не нуди само опис на аутизмот како дијагноза, туку и интимно патување низ секојдневието на едно дете и неговата мајка, во кое болката, стравот, љубовта и надежта се испреплетуваат во една автентична животна приказна.
Во поглавјето „Дијагнозата“, таа без улепшување го прикажува моментот кога родителот се соочува со вистината што засекогаш го менува животот – миг во кој мора да се напушти старото „нормално“ и да се изгради нова реалност, заснована на прифаќање и љубов.
Една од најсилните пораки на книгата е дека аутизмот не го дефинира целосно идентитетот на детето. Леон е прикажан како поединец со богат внатрешен свет, длабоки емоции и посебна способност да биде присутен во сегашниот миг. Сцената со пеперутката ја прикажува состојбата на целосна слеаност со моментот – ретка и длабоко исполнувачка форма на свесност.
Книгата предупредува и на опасноста од поедноставување и патологизирање на сложените човечки искуства. Во завршните делови се испраќа универзална порака: прифаќајќи го уникатниот идентитет на своето дете, мајката почнува да ги прифаќа и сопствените вистини. Промената не е слабост, туку највисока форма на човечка зрелост.

Leave a Reply